Failture ในโลกล้ำใกล้แค่เอื้อม

อย่างที่ผู้เขียนบอก นี่ไม่ใช่เรื่องสั้น Sci-fi ในแบบนิยามทั่วไป แต่อย่าไปสนคำจำกัดความให้มากนักเลย นี่คือการรวมเรื่องสั้นแปดเรื่องที่อยู่ในโลกเดียวกัน โลกที่มีโทรทัศน์ที่สามารถส่งของไปได้ทุกที่ราวกับประตูวิเศษของโดราเอม่อน

.

เรื่องสั้นทั้งแปดต่างก็เป็นเรื่องที่มีความเป็นปัจเจก แยกกับเรื่องอื่น ๆ ได้โดยไม่ต้องอ่านเชื่อมกัน ที่จริงแล้วมันคือการเล่าเรื่องของโลกในยุคปัจจุบันที่โยนเทคโนโลยีส่งของผ่านโทรทัศน์เข้าไป แล้วมาดูกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เทคโนโลยีมันช่วยให้เราทุกข์น้อยลงไหม ?
เข้าใจกันมากขึ้นไหม ?
ความทุกข์จากอดีตจะคลี่คลายได้หรือไม่ ?
เรื่องลึกลับอย่างผีสางจะมีที่ทางอย่างไรในโลกล้ำ ?
การเรียนการสอนยังถูกครอบงำหรือไม่ ?
แล้วการเมืองกับทุนนิยมจะมีหน้าตาอย่างไร ?

.
.
.

เรื่องที่ผมชอบมากที่สุดเพราะความคมของประเด็น คือเรื่อง 'มีของมาส่งครับ' มันว่าด้วยเทคโนโลยีที่ส่งได้ทุกอย่างแบบไร้ขอบเขตราวกับการทำลายกำแพงกั้นทางกายภาพ แต่มันกลับสร้างกำแพงกั้นความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนที่อยู่ใกล้กัน (อันที่จริงเราก็เห็นเรื่องนี้กันอยู่ปัจจุบันแล้ว เมื่อผู้คนติดต่อสื่อสารกันง่ายในระดับ video call ข้ามทวีป แต่ผู้คนกลับไม่สนใจคนที่อยู่รอบข้าง)

ส่วนเรื่องที่สนุกที่สุดคือ 'ทีวีมือสองสยองหลังเที่ยงคืน คุณศักดิ์แอลเอ' ที่ทั้งกวน ทั้งชวนติดตาม แม้ว่าช่วงกลางเรื่องจะดูสับสนไปไม่นิดกับมุมมองการเล่า

.
.
.

โดยภาพรวมแล้ว ทั้งแปดเรื่องในเล่มนี้ถูกนำเสนอโดยมีอารมณ์ขันและความขี้เล่นเป็นตัวขับเคลื่อน

ก็ถ้าเล่มที่เป็นแรงบันดาลใจอย่าง 'ผู้คนในโลกภาพฝัน' ของ อดิศร ไพรวัฒนานุพันธ์ จะมีความเป็น soft sci-fi ที่เรียบขรึม สมกับที่ถูกตีพิมพ์ในนิตยสาร Update, 'ในโลกล้ำใกล้แค่เอื้อม' ก็สมควรที่จะถูกตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในหนังสือแบบขายหัวเราะ เช่นกัน (ขายหัวเราะรายปักษ์ยุคเก่า, ใครทันนี่เดาอายุกันได้เลย)

.

แม้จะมีบางส่วนที่ยังไม่สมบูรณ์ และมีบางส่วนที่สามารถขัดเกลาให้กลมกล่อมกว่าเดิมได้ แต่ 'ในโลกล้ำใกล้แค่เอื้อม' ก็เป็นงานที่อ่านสนุก concept ชัดเจน เป็นอีกผลงานที่โดดเด่นเล่มหนึ่งของปีที่ไม่ควรพลาด