กลับไป กลับมา
*** กลับไป กลับมา *** บ่นบันทึก ของนาย 'อะไรก็ได้'
.
.
.
.
.
กลับไป กลับมา บอกเล่าเรื่องราวในสไตล์ 'What if' ซึ่งว่าด้วยผลลัพธ์ของการตัดสินใจของ 'มิว' วัยรุ่นไทยวัย 40 ที่ต้องตัดสินใจว่าจะไปเป็น 'ไม้กันหมา' ให้หลานชายวัย 14 กับในทริปฮ่องกงของครอบครัว หรือ จะเลือกไปพบกับ 'หญิง' ความรักครั้งเก่าที่กรุงเทพฯ
.
.
.
.
.
สิ่งที่นักอ่านจะได้ก็คือ การพร่ำบ่นแบบมาราธอน -ไม่หยุด ไม่พัก ไม่วรรคย่อหน้า
แต่นี่เป็นการบ่นที่สนุกแบบไหลพรืด แถมยังมีการ tie in หนังสือ, เพลง และ หนังของตู้ฉีฟง ได้อย่างแนบเนียน (-ขอนอกเรื่องในฐานะแฟนของตู้ฉีฟง แนะนำว่าห้ามพลาดฉาก shoot out ในเรื่อง The Mission)
อันที่จริงจะเรียกว่าบันทึกเล็ก ๆ ของชายแท้ชื่อมิวก็ได้
.
.
.
.
.
*** จากนี้ไปเปิดเผยเนื้อหาสำคัญ ***
ท่ามกลางความต่างของการตัดสินใจเลือก เราจะเห็นตัวตนที่แท้จริงของมิว ที่ "ทางเลือก" ไม่อาจสั่นสะเทือนได้ มิวยังคงเลือกเพลงเพลงเดิม, หนังสือเล่มเดิม เหมือนที่เลือกที่จะรักผู้หญิงคนเดิมกว่ายี่สิบปี
.
.
.
.
.
ความเป็นคนประเภท 'อะไรก็ได้' เมื่อต้องตัดสินใจ เป็นประเด็นสำคัญในเรื่อง
เมื่อต้องเลือกอะไรก็ตาม มิวมักจะไม่เลือกอะไร เขาแค่ปล่อยไปตามกระแสของอิทธิพลรอบข้าง (จะว่าไปครอบครัวของเขาก็เป็นแบบเดียวกันตอนเลือกร้านอาหารที่สนามบิน -หรือมัน Run in The Family 😆)
.
.
.
.
.
สุดท้ายผมพอจะเข้าใจ (ไปเอง) ได้ว่าทำไมมิวถึงเป็นคน 'อะไรก็ได้' แบบนี้
บางทีเขาอาจเลือกที่จะหลีกเลี่ยงความผิดหวัง ด้วยการไม่หวังในสิ่งที่เขาเลือก
.
.
.
จากที่ได้ทราบจากการพร่ำบ่นของเขาเองว่า เราจะพบว่ามิวพบกับความผิดหวังอยู่บ่อยครั้ง อย่างการสอบเข้าเรียนดนตรี หรือการเป็นนักเขียน
.
.
.
.
.
แต่ในพาร์ทที่สอง มิวได้เลือกทำตามหัวใจเสียที เขาปฏิเสธที่จะเป็น 'ไม้กันหมา' เขาปฏิเสธที่จะ 'อะไรก็ได้' แล้ว 'เลือก' ที่จะบินไปหาหญิงสาวผู้เป็นที่รักตามความความต้องการเดิม
.
.
.
อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่แค่ตัวตนของเขาเท่านั้นที่ไม่สะทกต่อการเปลี่ยนแปลงทางเลือก (ตามที่ผมเพิ่งพิมพ์ไปข้างบน) ความผิดหวังที่ราวกับสิงสู่อยู่ในตัวเขาเองก็ไม่สะท้านกับทางเลือกเช่นกัน
.
.
.
สุดท้ายมิว (และผู้อ่านอย่างผม) ก็ต้องผิดหวังจนเคว้งไปไกล ไกลเสียจนตอนสุดท้ายของเรื่องเขาเตลิดไปหาใครสักคนแบบ 'อะไรก็ได้' เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดทางใจ
.
ก็นั่นละครับ ชีวิต'อะไรก็ได้' ของมิวขนาดได้เลือกแล้วก็ยังไม่สมหวัง